İnovasyon eskisinden daha hızlı ilerlemiyor: İddia edildiği gibi bir hızlanma yok.

Yenilikçi fikirlerin topluma tam anlamıyla sirayet etmesi onlarca yıl alabiliyor. Tarihsel kanıtlar, dijital çağda bile iş dünyasının eskisinden daha hızlı hareket ettiğine dair ikna edici bir delil sunmuyor; üretkenlik artışının 1970 öncesi döneme göre yavaşladığı, ticari dinamiğin azalırken kâr marjlarının yükseldiği gözlemleniyor. Bu bulgu, inovasyonun tek bir olay değil, keşif ve mühendislik süreci olduğunu ve en uzun süren aşamanın bu dönüşüm partı olduğunu ortaya koyuyor.

Günümüzde her şeyin daha hızlı ilerlediğine dair neredeyse kutsal bir inanç yerleşti. İş dünyası yorumcuları, hareketli, belirsiz, karmaşık ve muğlak (VUCA) bir dünyada yaşadığımızı söylüyor; bunlar sorgulanamaz temel doğru gibi kabul ediliyor. Oysa işler gerçekten de önceki çağlardan daha hızlı mı ilerliyor? Kanıtlar şaşırtıcı derecede az.

Üretkenlik artışının yavaşlaması

Kuşkusuz üretkenlik de eskisinden daha hızlı büyümüyor. ABD İş İstatistikleri Bürosu’nun (Bureau of Labor Statistics) raporlarına göre bugünkü üretkenlik artış hızı, savaş sonrası ortalamaya yakın; 1970 öncesi döneme göre belirgin biçimde yavaş.

Bunun yanında Federal Rezerv Bankası’nın bir analizi, ticari dinamiğin azalırken ortalama kâr marjlarının yükseldiğini tespit etti. Bu iki veri, ekonomideki rekabet ve yenileşme hızının düşmeye başladığına işaret ediyor.

Neden inovasyon bu kadar yavaş olgunlaşıyor?

Sorun, yazarın Mapping Innovation adlı kitabında belirttiği gibi, innovasyonun bir olay değil, keşif ve mühendislik süreci olması; en uzun süren kısmın ise dönüştürme aşaması olması.

Tarih, bir buluşdan ölçülebilir bir etkiye ulaşmanın onlarca yıl aldığını gösteriyor. Çünkü yeni bir fikri pratikte işe yarar kılmak, insanların sandığından çok daha zor.

Innovasyon tek bir olay değil, keşif ve mühendislik sürecidir; en uzun süren kısım dönüştürme aşamasıdır. Tarih, bir buluşdan ölçülebilir etkiye ulaşmanın onlarca yıl aldığını gösteriyor.

[Kitap Yazarının Mapping Innovation’daki Açıklaması]

Edison’un ışık ampulünden ekonomiye sirayetine kadar uzanan yol

1882’de, efsanevi ışık ampülü geliştirmesinden sadece üç yıl sonra Thomas Edison, Amerika Birleşik Devletleri’nin ilk ticari elektrik dağıtım tesisi Pearl Street Station’ı açtı. 1884’e gelindiğinde zaten 500’den fazla müşteriye hizmet veriyordu.

Bu noktaya kadar elektrik ışığı çoğunlukla bir merak nesnesiydi. J.P. Morgan gibi birkaç güçlü ismin jeneratörleri evlerine kurabilecek maliyete sahip olması, bunun çoğu insanın imkanının çok dışındaydı.

Elektrik iletimi bunu değiştirdi ve ensuing yıllarda ülkenin büyük bir kısmı elektrik şebekesine bağlandı. Yine de ekonomist Paul David’in The Dynamo and the Computer adlı eserinde açıkladığı gibi, elektrik ekonomiye 1920’lerin başlarına kadar ölçülebilir etki yapamadı; bu da Edison’un ilk tesisinin kurulmasından tam 40 yıl sonraydı.

Sorun elektriğin kendisinde değildi—Edison dağıtım ağını hızlı biçimde genişletti, rakibi George Westinghouse da aynı şeyi yaptı—but tamamlayıcı teknolojilerin eksikliğindeydi.