Yapay Zekaya Aşık Olmamanız Gereken Nedenler.

Aşağıda, Sherry Turkle yeni kitabı Artificial Intimacy: Who We Become When We Talk to Machines‘den beş temel içgörüyü paylaşıyor.

Sherry, MIT’de Bilim ve Teknolojinin Sosyal Çalışmaları alanında Abby Rockefeller Mauzé Profesörü ve MIT’nin Teknoloji ve Benlik Girişimi’nin kurucu direktörü. Aynı zamanda New York Times en çok satanları arasında yer alan Alone Together, Reclaiming Conversation ve The Empathy Diaries kitaplarının da yazarıdır.

BU BÜYÜK FİKRİ NE?

Yapay zekâ empati, yakınlık ve arkadaşlık simülasyonu yapabilir ancak gerçek insan bağını sunamaz. Rahatlama ve bakım için giderek daha fazla makinelere yönelirken, insan ilişkilerini anlamlı kılan şeyi unutma riski taşıyoruz. Yapay yakınlığa direnmeli ve insanlığımızın hangi yönlerini teknolojiye teslim etmeyeceğimize karar vermeliyiz.

Bu Book Bite’ın sesli versiyonunu, Sherry’in kendisinin okuduğu Next Big Idea uygulamasında dinleyebilir ya da kitabı satın alabilirsiniz.

1. ORADA BİR ŞEY YOK.

Yapay zekâ gerçek bir kişi değil. Hayat deneyimi ve empatisi yok. Hiçbir insanı deneyimlediği şey yok: sevgi, hastalık, ebeveynlik, iş, yakınlık. Hiçbir Fransız tatlısi yemedi, batan güneşi izlemedi, aşka düşmedi, bir çocuk için endişelenmedi ya da ölüm döşeğindeki bir yakının elini tutmadı.

Yine de bu programlarla konuştuğumuzda, çok hızlı bir şekilde orada biri varmış gibi hissetmeye başlayabiliriz. Konuşmalar olağanüstü gerçek hissedebilir. Program bize söylediklerimizi hatırlar. Duyarlılıkla yanıt verir. Sorular sorar. Bizi anladığını söyleyebilir. Hatta bizle ilgilendiğini bile söyleyebilir. Ancak bu konuşmalar birer performans. Orada bir şey yok.

Bu ayrım önemli. İnsan empatisi, başka bir kişinin deneyimini kendi deneyimimizle ilişkilendirerek hayal etme kapasitemizden gelir. Kaybı biliriz çünkü kaybetmişizdir. Kırılganlığı anlarız çünkü kırılganmışızdır. Başka bir kişi için bakmak ne demek biliriz çünkü biz de bakılmışızdır. Bir makinenin bunun hiçbir deneyimi yoktur.