Slasher
Slasher, korku sinemasının en karakteristik ve belirgin alt türlerinden biridir. Bu türün temelini; genellikle kimliği gizli veya maskeli bir psikopatın, kurbanlarını belirli bir mekanda takip ederek keskin aletler (bıçak, balta gibi) kullanarak öldürdüğü gerilim dolu anlatılar oluşturur. Her ne kadar geniş anlamda cinayet içeren her korku filmi için genel bir terim olarak kullanılsa da, tür uzmanları “slasher”ı; aşırı kanlı görselliğe odaklanan splatter filmlerinden veya daha çok zihinsel gerilime dayanan psikolojik korku yapımlarından ayıran kendine özgü karakteristik özellikleriyle tanımlarlar.
Slasher türünün kökenleri ve evrimi, sinema tarihinin farklı dönemlerinden beslenen karmaşık bir yapı sergiler. Bazı eleştirmenler, İtalyan giallo filmlerini ve 1960’lı yıllarda çekilen Michael Powell yönetmenliğindeki Peeping Tom ile Alfred Hitchcock imzalı Sapık (Psycho) gibi kült yapımları türün ilk etkili örnekleri olarak kabul ederler. Ancak, slasher türünün küresel çapta zirveye ulaşması ve karakteristik özelliklerini tam anlamıyla kazanması 1970’li ve 1980’li yıllardaki Amerikan sineması ile gerçekleşmiştir.
Bu altın çağda üretilen ve bugün “klasik” olarak kabul edilen temel yapımlar şunlardır:
- Teksas Katliamı (1974)
- Cadılar Bayramı (1978)
- 13. Cuma (1980)
- Elm Sokağında Kâbus (1984)
- Çocuk Oyunu (1988)
1990’lı yıllarda Wes Craven’ın Çığlık (1996) filmi, türü meta-anlatılar ve hicivsel unsurlarla harmanlayarak yeniden popüler hale getirmiştir. Bu yapımın başarısı, seyircinin ilgisini tekrar bu türe çekmiş ve yayınlanmasının ardından birçok özgün slasher serisinin yeniden üretilmesine veya modern uyarlamalarla hayata döndürülmesine zemin hazırlamıştır.
Slasher türü içerisinde daha spesifik odak noktaları da bulunmaktadır. Örneğin, özellikle gençlerin sırayla hedef alındığı ve öldürüldüğü yapımları kapsayan teen-slasher, bu genişer kapsamın en yaygın alt dallarından biridir.
Görsel Kaynağı: Wikimedia Commons