1990’lardan Kalan “İşlevsiz” Header’larınız Hâlâ Anakartınızda: Suçlu Lisans Anlaşmaları.

Eğer anakartınıza uzun ve dikkatli bir göz atarsanız, üzerinde Seri (COM), Paralel (LPT) ve PS/2 gibi bazı eski nesil bağlantı noktaları olduğunu fark edersiniz. Bunların anakart üreticilerinin tembel olması nedeniyle orada olduğu varsayılmak çok cazip olabilir, ancak aslında orada olmalarının iyi bir nedeni var. Ve cevap yaklaşık üç decade öncesinde yatıyor.

Ekle

XDA

Google‘da

Tercihli Kaynak olarak ekle

Google Discover‘da takip et

Hikaye, eski donanımın ortadan kaldırılmasına yönelik bir girişimle başlar

Pim sayısını azaltmaya yardımcı bir yöntemdi

Hikaye, 90’lı yıllarda Intel’in Low Pin Count (LPC) arayüzünü duyurduğu zamana geri gider. ISA (Industry Standard Architecture) veri yolunu ortadan kaldırmak istedi; çünkü ISA, LPC’nin kullandığından çok daha fazla pim kullanıyordu (bu yüzden ‘Düşük Pim Sayısı’). Ancak Intel’in bir sorunu vardı: Üreticilerin bu yeni teknolojiyi benimsemelerini nasıl sağlayabilirdi?

İyi ki bir planı vardı. Intel’in Platform Component Division pazarlama yönetmeni Jan Camps, o dönemde şunları söylüyordu:

“Endüstri daha güçlü, daha yüksek bant genişliğine sahip çözümlere doğru ilerledikçe, daha yüksek pim sayıları gerektirdikleri için eski, eski nesil teknolojileri taşımak bir yük haline geliyor; bu da daha fazla alan, maliyet ve test prosedürleri gerektiriyor. Ar-ge çalışmalarımız sayesinde, bu geçişi kolaylaştıracak bir yol bulduk; bu da donanım OEM’leri ve geliştiriciler için daha düşük maliyetler ve artırılmış verimlilik sağlayacak ve daha yüksek performanslı teknolojilerin avantajlarını kullanıcıların daha hızlı kullanmasına olanak tanıyacak. Intel, endüstrinin bu teknolojiyi hızlıca benimsemesi ve anakarttaki eski I/O çevre birimi geliştirmesine entegre etmesi için spesifikasyonu açtı.”

Camps’in son satırda söylediği şeye özel dikkat edin. Spesifikasyonun endüstriye açık olduğunu söyledi; ve asıl mesele bu yeni donanımı gerçekten kullanmaları için insanları ikna eden şey buydu. Şirketler LPC’yi troyalite ödemeden bir teknoloji olarak kullanabilir ve hızlı benimsemeyle birlikte Intel, ISA’dan geçişi çok daha hızlı kolaylaştırabilirdi.

Troyalite ödemeyen teknoloji, üreticiler arasında çok sayıda benseme buldu

Super I/O denetleyicilerinin yeni bir yuva bulmasına yardımcı oldu

Bu yüzden üretici şirketler tam da bunu yaptılar; benimsediler. Nuvoton, ITE ve Winbond gibi şirketler, LPC’nin mevcut Super I/O çipleri için son derece verimli bir veri yolu olduğunu fark ettiler. Bu çipler hala bilgisayarlarımızda, Seri (COM), Paralel (LPT), PS/2 ve floppy sürücüler gibi eski nesil aygıtlar için destekle bulunuyor. Üreticiler Super I/O çipini aynı zamanda bilgisayarın kritik değişkenlerini izlemek için de kullandılar; örneğin termal sensörleri okuyarak donanımın ne kadar ısındığını görmek ve fan hızını kontrol etmek.

TPM 1.2, donanıma yeni bir kullanım daha sundu

Neden tekerleği yeniden icat edelim?

Erken 2000’lere hızlıca atlayalım ve LPC yolu, yalnızca eski çevre birimi kullanımı dışında geniş ölçüde unutulmuş durumdaydı. Hala oradaydı çünkü dahil edilmesi çok ucuzdu ve teknoloji zaten troyalite ödemiyordu.

“Endüstri daha güçlü, daha yüksek bant genişliğine çözümlere doğru ilerledikçe, daha yüksek pim sayıları gerektirdikleri için eski, eski nesil teknolojileri taşımak bir yük haline geliyor; bu da daha fazla alan, maliyet ve test prosedürleri gerektiriyor. Ar-ge çalışmalarımız sayesinde, bu geçişi kolaylaştıracak bir yol bulduk; bu da donanım OEM’leri ve geliştiriciler için daha düşük maliyetler ve artırılmış verimlilik sağlayacak ve daha yüksek performanslı teknolojilerin avantajlarını kullanıcıların daha hızlı kullanmasına olanak tanıyacak. Intel, endüstrinin bu teknolojiyi hızlıca benimsemesi ve anakarttaki eski I/O çevre birimi geliştirmesine entegre etmesi için spesifikasyonu açtı.”

Trusted Computing Group, bu yolda potansiyel gördü. Yeni TPM 1.2 çiplerini, bir kriptografik coprocessor’ü beslemek için LPC yolunu kullanabilirdi. Zaten tüm anakartlarda standart olarak biri vardı, TPM 1.2 çipi çalışmak için çok fazla bant genişliği gerektirmiyordu ve LPC yolu çok fazla pim tüketmiyordu.

Bu yüzden TPM 1.2 çipini LPC yoluna bağladılar ve teknoloji bir süre orada ‘yaşadı’. Yol zaten troyalite ödemiyordu, bu yüzden kullanmak için ekstra bir şey ödemek zorunda değildiler ya da herhangi bir lisanslama konusunda endişelenmek zorunda değildiler. Sonunda, TPM 1.2, her şeyi şifresiz metin olarak gönderdiği keşfedildiğinde modadan düştü; bu da fiziksel erişimi olan birinin, şifre çözme anahtarları gönderilirken mantık analizörlerini kullanarak bu anahtarları yakalamasına olanak tanıyordu.

Yine de bu donanımı ortadan kaldırmanın pek nedeni yok

Onları yanında tutmak çok maliyetli değil

• Kaynak: Wikimedia Commons

• Kaynak: Wikimedia Commons

Bu teknoloji artık on yıllardır piyasada. Tasarıma yerleşmiş durumda ve bugün hâlâ kullanılıyor, en azından eski donanımların çalışmaya devam etmesini sağlamak için.

Her modern PC, fan hızı kontrolü, sıcaklık sensörlerini izleme ve voltajın sorunsuz işleyişini sağlama gibi görevleri üstlenen Super I/O çipine dayanıyor. Bu “işe yaramaz” başlıklarla ilgili tüm mantık hâlâ Super I/O çipinin içinde duruyor; bu işlevi kaldırmanın maliyeti ise çipe sıradan bir plastik pin başlığı takmaktan daha fazla. Üstelik, bu desteği ortadan kaldırmanın gerçek bir teşviki de yok.

Üreticiler, başlıklara için ek maliyet olmadan, eski DRM araçlarını bozma endişesi olmadan ve “İnsanlar eskisi kadar sık kullanmıyor”dan başka bir sebep olmadan başlıkları anakarttan sökmenin nasıl yapılacağını bulmaya çalışmadan bu desteği koruyabilir. Bu yüzden kaldılar.