Düğün Öncesi Çekim Yaparken Floransa’daki Tarihi Neptün Çeşmesi’ne Zarar Veren Turist
Yetkililer hasarı küçük ancak kritik olarak nitelendiriyor.
Yetkililer, hasarı “hafif ancak kritik” olarak nitelendiriyor.
İtalya’nınHuzur Bozan TuristlerFloransa’da tarihi eserlere zarar veren turist skandalı: İkonik Neptün Çeşmesi’ne uygunsuz şekilde dokunarak 5 bin Euro değerinde hasara yol açan yabancı gençten tepki.700 Yıllık Bir Tarih Mirası: Palazzo Vecchio.
Olay, geçtiğimiz Cumartesi öğleden sonra meydana geldi.… kaynaklı bilgilere göreFloransa’da düğün öncesi bir “meydan okuma” kapsamında şehrin simge yapılarından biri olan Neptün heykelinin özel bölgelerine dokunmaya çalışan 28 yaşındaki kadın, polisin müdahalesiyle durduruldu. Çeşmenin üzerine tırmanarak hedefine ulaşmaya çalışan kadının bu ilginç girişimi, çevredeki polis memurlarının hızlı müdahalesi sayesinde son buldu.
Heykel, 1559 yılında Cosimo I de’ Medici tarafından İtalyan mimar Bartolomeo Ammannati’ye yaptırıldı.Ünlü Flaman asıllı Mannerist sanatçı GiambolognaOğlu Francesco de’ Medici ile Büyük Dükeşes Johanna von Avusturya’nın evliliğini taçlandırmak için tasarlanan bu eserde, denizcilik ustası Cosimo I ile Roma deniz tanrısı arasındaki benzerlik çarpıcı bir şekilde göze çarpıyor.
Pazartesi günü Palazzo Vecchio’nun bakımından sorumlu uzmanlar, “çıplak Neptün” heykelini incelemeye aldı. Yapılan kontrollerde; bir kişinin müstehcep bir meydan okuma sırasında kuru kalmak amacıyla tırmandığı atın bacaklarında ve tutunduğu kabartmalarda (friz) hasar tespit edildi.
Floransa, Piazza della Signoria Meydanı’ndaki Neptün Çeşmesi önünde iki at. Fotoğraf: Getty News
Floransa yönetimi, “küçük ama önemli” olarak nitelendirilen hasarların kapsamına ilişkin detaylı soruları henüz yanıtlamadı. Mimari ve sanatsı miras alanını tahrip etmekle suçlanan şüpheli hakkında yargı süreci başlatılırken, yapılan son açıklamada mahkeme kararı çıkana kadar şahsın “masum kabul edildiği” vurgulandı.
Maalesef bu durum münferit bir vaka değil; özellikle Roma tarihinin derin izlerini taşıyan İtalya merkezli liderler dahil olmak üzere Avrupa genelindeki yöneticiler…Giderek derinleşen bir çaresizlikAşırı turizm ve sosyal medya uğruna sergilenen tehlikeli hareketlere karşı kritik tarihi eserlerin nasıl korunacağı meselesi… Sadece geçtiğimiz Haziran ayında,Araç Mahsur KaldıRoma’nın simgeleşmiş İspanyol Merdivenleri’ndeMüzede tabloya aşırı yaklaşarak selfie çeken ziyaretçi tepki topladı.Floransa’daki Uffizi Galerisi ve bir turistSwarovski taşlı koltuğu paramparça ettiVerona’daki Palazzo Maffei Müzesi’nde
Met Müzesi’nin Pandemi Sonrası “Prensi” Raphael ve Sanat Dünyasından Diğer Gelişmeler
Büyük Üçlü Müzayede Evlerinden Gelen Zıt Mesajlar
Neden M.C. Escher?
New York’ta 4,25 Milyon Dolarlık Masalsı Bir Sanat Kompleksi Satılık – Ancak İçindeki Eserler Dahil Değil!
Pace, aşırı kalabalık hale gelen sanatçı kadrosunda büyük bir temizlik yaptı; en azından bu hamle için geç kalınmadı.
Pace Gallery CEO’su Marc Glimcher, 3 Haziran’da…YayınlandıMevcut galeri modelinin sadece bozuk değil, aynı zamanda onarılmasının imkansız olduğu ifade edildi.İfadesi alındıPace Gallery’in 130 sanatçısından 50’ini kadrosundan çıkarması ve personelinin %20’sini işten çıkarması, Art Basel öncesinde pek çok kişi tarafından “yanlış zamanlama” olarak nitelendirildi. Ancak bu hamle, aslında herkesin bildiği ancak dile getirmekten çekindiği bir gerçeğe işaret ediyor olabilir: Sanat piyasası yavaşladı ve dev galeriler büyüme aşamasını tamamladı. Pace’in küçülme kararı, yaklaşan bir krizin habercisi mi? “Mega galeri” modelinin sürdürülemez olduğunu savunanlar, bu süreci kibirle beslenen ve artık kaçınılmaz olarak çöküşe doğru giden bir “Napolyon yürüyüşü” olarak tanımlıyor.
Art Basel 2026’da Pace’in enstalasyon görünümü.
That’s not what I witnessed last month at Art Basel, where the big galleries were doing just fine. Pace had a good booth there—two of them, in fact, because Marc’s new venture with veterans David Schrader and Emmanuel Di Donna was immediately anointed with its own stand. The Pace team was all smiles, and no one was discussing cleansing purges. OK, they had too many artists on their roster, so they cleaned house. Better late than never, I suppose. Why is this newsworthy, and from whence comes this tired notion that gallery representation is a permanent situation, a “till death do us part” commitment?
Sanat galerilerinin sanatçılarla iş birliği yapıp ardından bu bağları koparması şaşırtıcı değil; bu, sektörün kaçınılmaz bir gerçeği. İmajlarını zedelememek için ayrılıkları genellikle sessizce gerçekleştiren galeriler, aslında sadece satışlar güçlü olduğunda sanatçıya destek veren ve piyasa durgunlaştığında çekim noktasına gelen ticari yapılar olarak hareket ediyor. Özellikle yükselişteki veya popüler isimler için bu sert gerçeklik kaçınılmaz. Galerilerin her koşulda sanatçılarının yanında durma yükümlülüğü yok; çünkü öncelikleri, ödemeleri gereken faturalar ve işletme giderlerini karşılamaktır.
Pace’in hamlesi özünde alışılmadık bir durum değildi; asıl şaşkınlık yaratan, kararın uygulama biçimiydi. Kararın ani ve radikal ölçeği ile kamuoyuna açık şekilde duyurulması büyük yankı uyandırdı. Oysa işaretler yıllardır ortadaydı; yeni gerçekliğe ayak uyduramayan koleksiyoncular ve galericiler aslında sadece göz göre görmezden gelinen hayalperestlerdi.
Gagosian Londra’da sergilenen Urs Fischer imzalı “Dasha” (2018) eseri.
Birinin hayalleri uğruna risk almasını, hatta bazen “mantıksız” görünen adımlar atmasını içtenlikle takdir ediyorum. Ticari bir karşılığı olmayan projeleri üstlenmek, her galerinin ruhunu besleyen ve çoğu zaman en kıymetli olan kısımdır. Bu yıl başındaki Gagosian sergisindeki Michael Heizer enstalasyonu ekonomik olarak mantıklı mıydı? Kimin umurunda; ben o büyüleyici çalışmayı çok sevdim ve defalarca gittim.
Jeff Koons’un Gagosian’dan ayrılıp Pace’in cazibesine kapıldığı dönemi hatırlıyor musunuz? Aslında Koons, Pace için hiçbir zaman doğru bir eşleşme değildi; kariyerini ancak Gagosian inşa edebilirdi ve başkasının bu denemeye girişmesi mantıksızdı. Öte yandan, ben Agnes Martin tablosunu her yerde değil, sadece Pace’den almayı tercih ederim. Sanat galerileri, rakip birer galerinin sanatçısını kapıp onları kendi oyunlarında yenme rekabetini severler. Birçok sanatçının ve sanatçı mirasının galeriler arasında mekik dokuduğu, ardından pişmanlık duyup geri döndüğü durumlara çokça tanıklık ettim; bu tür geçişler genellikle sanatçıya zarar veriyor. İşinizi derinlemesine tanıyan, koleksiyoner ve kurumsal destek ağı oluşturmuş bir galeride sabit kalmanın büyük bir değeri var. Çünkü her zaman “diğer taraftaki çimenler” daha yeşil olmayabiliyor.
Eduardo Chillida’nın 2000 yapımı “Elogio del vacío VI” adlı eseri, Hauser & Wirth Menorca galerisinde.
Mega galeriler sanat dünyasında kalıcı birer güç haline geldi ve Pace de bu yapının vazgeçilmezlerinden biri. Gagosian ise kurucusu Larry hayatta olduğu sürece varlığını sürdürecek. LVMH ile gerçekleşebilecek bir satış için dedikodular çıksa da, Larry’in kontrolü bırakmayacağı açık; dolayısıyla aslında satılacak bir şey söz konusu değil.
Hauser & Wirth, sadece bir sanat galerisi değil; artık küresel bir marka. Menorca’da eski bir deniz hastanesini galeriye dönüştürerek ve İngiltere’de sanatı gastronomiyle buluşturan geniş bir mülk inşa ederek sanat dünyasında ezberleri bozuyorlar. Londra, New York ve Los Angeles gibi metropollerdeki seçkin restoranlarıyla alışılmışın dışında bir iş modeli kurgulayan Hauser & Wirth, her ne kadar sanatçıları üretim baskısına maruz bırakmakla eleştirilse de sanatı lüksle harmanlama konusunda benzersiz bir başarıya imza atıyor.
Zwirner hakkında ne mi düşünmeliyiz? Saygın bir Avrupa danışmanının zırhlı gemi olarak tanımladığı bu yapı; onlarca yıllık titiz çalışmayla oluşturulmuş seçkin sanatçılara ve büyüleyici alanlara sahip. Günümüzde pek çok sanatçı için David’den gelecek bir davet büyük bir onur kaynağı, bu nedenle sistemde ciddi bir risk görmüyorum. İş modelleri kusursuz işliyor; ne yaptıklarını biliyorlar ve stratejilerine sadık kalıyorlar.
Paris’te Maison Louis Vuitton genel merkezi yakınında, Yayoi Kusama’yı andıran devasa bir heykel yükseldi.
Sanat dünyasında her galeri ve sanatçı kendine özgü bir hikaye taşır; bu nedenle genel geçer yargılarla doğru sonuçlara ulaşmak zordur. Mevcut finanslar hesaplamasında eksik olan temel unsur ise “marka değeri” kavramıdır. Büyük galeriler, sadece gelirlerinin çok ötesinde değer yaratan markalar inşa ettiler. Bu galerileri lüks segmentindeki işletmeler olarak konumlandırdığımızda, aslında muazzam bir marka sermayesine sahip olduklarını görürüz. Eğer galerileri lüks markalarıyla aynı kriterlerle değerlendirseydik, sürdürülebilirlik konusundaki bakış açımız kökten değişirdi. LVMH veya Hermès gibi devlerin gelirlerinin çok üzerinde çarpanlarla değerlendiği bir piyasada; mega galerilerin sadece nakit ve envanter üzerinden değil, yarattıkları marka gücüyle değerlendirilmesi gerekmez mi?
The mega-gallery model is far from broken. In fact, the truth is exactly the opposite. I’d venture any of the mega galleries could be worth from $1 billion up to even $4 billion at three times revenues, and there will always be financial parties interested in the space.
The arbitrary value of art is totally relative to its context. The value of money today has gone down, not just because of inflation but because the 0.001 percent just made so much of it. How can a Pollock sell for over a hundred million in a market that’s “soft”? The same reason some dinosaur skeleton just SatıldıBasquit eserleri 50.1 milyon dolarlık satışlarla uçuşa geçti. Bazı isimler arzuları için her bedeli ödemeye hazır ve gerçekten de ödüyorlar. Unutulmamalı ki, kâr etmese bile 1.8 trilyon dolar değerinde olan SpaceX gibi devlerin hüküm sürdüğü bir dünyada yaşıyoruz; burada mesele sadece harcamak.
İsviçre’deki Art Basel 2026 fuarında bir ziyaretçi, Ryan Gander’ın “I’ve felt everything I’m going to feel – The Unspeakable World” adlı eserinin önünden geçiyor. Fotoğraf: Harold Cunningham/Getty Images
Küçük ve orta ölçekli galerilerin iş modeli artık çökmüş durumda. Art Basel’in üst katında, küçük galeri sahiplerinin yüksek işletme maliyetleri, lojistik yükler ve stant ücretleri altında ezilirken yaşadıkları çaresizliği görmek mümkündü. Bu kişiler sadece para için bu sahada değiller; onlar sanatın tutkunları ve duvara çarpana kadar durmayacaklar. İşte bu kontrolsüz tutku, ani iflaslerin ve kapıların hızla kapanmasının temel sebebi. Eğer çok güçlü bir vizyonunuz yoksa, sanat ticareti kârlı bir “iş” değil, zorlu bir “meslek”tir. Sürekli gelir garantisi bulunmadığı için her gün yeniden mücadele etmek zorundasınız; çünkü değeriniz sadece son satışınızla ölçülüyor. Mega galeriler ise bambaşka bir kulvarda yarışıyor. Onlar süperstar isimlerle devasa portföyler yönetiyor ve küresel markalar gibi hareket ediyorlar. Bugünün sanat dünyası, bu büyük oyuncuların varlığı olmadan asla bugünkü konumuna ulaşamazdı.
Mark Twain’ın ölüm haberi bir abartıydı; devasa galerilerin çöküşü de aynı şekilde sadece birer söylentiden ibaret.
Mega Galeri Dönemi Kapanıyor
Christie’s İlk Yarıda 4,5 Milyar Dolarlık Satışla Son 5 Yılın Rekorunu Kırdı
Psikolojik Operasyon Dünyasına Hoş Geldiniz
Kaynak: Artnet-News