Akıllı Gözlükler Abartlı Derecede Fütüristic Hale Geliyor Ama Ben Sadece Şu İşleri Yapmalarını İstiyorum.

Akıllı gözlükler, her zamanki gibi bana biraz distopik gelen teknoloji kategorilerinden biriydi. Yüzüne tüm gün takacağın bir şeye kameralar, mikrofonlar, AI asistanları ve hatta ekranların (tıpkı XREAL’ın Project Aura) yerleştirilmesi fikri, sanki doğrudan bir bilim kurgu filminden fırlamış gibi!

Bu teknolojinin ne kadar ilerlediğini takdir etsem de, akıllı gözlükleri olabildiğince fütüristik yapma konusunda biraz fazla sarstığımızı düşünmeden edemiyorum. AI’nın hayal edebileceğimiz her özelliğe rastgele ekilmesinden bıktım ve hatta şirketlerin teknolojinin her parçasının hayatımızı tamamen yeniden nasıl yaşayacağımızı icat etmesi gerektiğinde bizi ikna etmeye çalışmasından daha da bıktım.

Beni yanlış anlama, ben yeniliğin yanındayım. Nihayetinde AI hakkında geçimini sağlıyorum! Ama akıllı gözlüklerin gerçekten beni her gün takmaya ikna edecek şeyleri düşündüğümde, flaşlı AI özellikleri ya da telefonumu değiştirme vaadi değil. Bunlar, günlük hayatımı biraz daha kolaylaştıracak çok basit birkaç şeiydi.

Sadece Google Maps’in gözlerimin önünde olmasını istiyorum

Lütfen biraz daha az kaybolmak isterim

Yön bulmada çok kötüüm. Sürekli kayboluyorum ve Google Maps muhtemelen telefonumdaki en çok kullanılan uygulama. Ama Google Maps’i telefonunda kullanırken aslında bir yere nasıl gittiğini düşün. Bir an yukarı bakıyorsun, bir sonraki anda telefonuna aşağıya göz atıyor, sonra tekrar yukarı bakıp da aslında alman gereken dönüşü farkında olmadan geçtiğini fark ediyorsun.

Bu, telefonun ile etrafınıdaki dünya arasında sürekli gidip gelmek ve tanımadığın bir şehri keşfederken özellikle sinir bozucu hale geliyor. Tam da bu türden bir sorunu akıllı gözlüklerin çözmesini isterim. Yüzümün önünde süzülen devasa bir 3D haritaya ya da nereye gideceğini söyleyen bir AI asistana ihtiyacım yok. Sadece görüş alanımın köşesinde küçük bir ok, bir sonraki dönüşüme olan mesafe ve belki de doğru yöne gittiğime dair bir işaret verin bana.

Dürüst olmak için, birkaç akıllı gözlük üreticisi zaten bunun ne kadar faydalı olabileceğini buldu. Örneğin Even Realities G2, Google Maps verilerini kullanarak adım adım navigasyon gösterebilirken, MemoMind One (şu anda test ettiğim) ve Meta Ray-Ban Display de yönlendirmeyi doğrudan görüş alanınızda sunuyor.

Ama yine de bir şart var. Bu gözlüklerin heisi Google Maps uygulamasıyla gerçekten entegre edilmiyor; bazıları kendi navigasyon platformlarına dayanıyor ve diğerlerinin de navigasyon özelliklerinin çalıştığı konumlara sınırlamaları var. Gerçekten istediğim şey, telefonumda Google Maps’in yaptığı kadar güvenilir çalışan ama her birkaç saniyede bir aşağıya bakmamı zorunlu kılmayan bir şey. Yoksa?

Navigasyonun kendisinin de her zaman olduğumdan daha doğru ya da duyarlı olmadığını fark ettim. Yönlendirmelerin güncellenmesi biraz sürebilir ve tanımadığın bir alandan yürürken, küçük bir gecikme bile bir dönüşü kaçırmana ya da yanlış sokağa girmene neden olabilir. Akıllı gözlüklere bir yere ulaşmam için güveneceksem, yönlerin doğru olduğunu tekrar kontrol etmek için sürekli telefonumu çıkarmadan onlara güvenebilmem gerekiyor. Aksi halde, ne anlamı var?

Fitness istatistiklerimi bileğime bakmadan gösterin

Fitness istatistiklerim görüş alanımda olmalı

Akıllı gözlükleri sıradan insan için gerçekten kullanışlı kılmanın anahtarının, tekerleği yeniden icat etmeye çalışmak yerine, zaten her gün kullandığımız cihazlardan özellikler almak olduğunu düşünüyorum. Akıllı saatleri ve fitness takipçilerini örnek verelim. İnsanların sağlık ve fitness takibini nasıl yaptıklarının böyle bir parçası haline geldiler ama yine de küçük bir rahatsızlık var: istatistiklerini görmek için sürekli bileğine göz atman gerekiyor.

şimdi, adım=”” ayakının=”” bilgiyi=”” bin=”” bisiklete=”” bozmadan=”” bu=”” da=”” derecede=”” diğer=”” doğrudan=”” edilen=”” et.=”” fitness=”” görebilmek=”” gözlerin=”” günlük=”” hayal=”” hedefine=”” hızını,=”” inanılmaz=”” ister=”” i̇ster=”” kalp=”” kat=”” koşuya=”” mesafeyi,=”” metriklerini=”” ol,=”” olurdu.<=”” p=”” pratik=”” sadece=”” süratini=”” temponu=”” tüm=”” ulaşmaya=”” ve=”” ya=”” çalış,=”” çıkmış=”” önünde=””>

Akıllı gözlüklerin fitness takipçilerini tamamen yerine geçmesini önermiyorum. Aslında, çok daha fazla işbirliği yapmalarını tercih ederim. Akıllı saatım tüm verileri toplamaya devam edebilirken, gözlüklerim sadece gerçekten görmek istediğim bilgileri gösterir!

Bildirimler ve telefon entegrasyonu

Bir bildirim 30 dakikalık kaydırma işlemine dönüşmemeli

Akıllı gözlüklerin çoğu (en azından Çin’den çıkanlar) zaten bir dereceye kadar bildirim desteği ve akıllı telefon entegrasyonu sunuyor. Ama üreticilerin bu özelliklere daha çok odaklanmasını, bunun yerine gözlüklerine daha fazla AI destekli yetenek sıkıştırmaya çalışmak yerine görmek isterim.

Kusursuz derecede kolay dikkatim dağılıyor ve telefonumdaki tek bir ses beni bir deliğinin içine sürüklüyor. Bir bildrimi kontrol etmek için onu alırım, kendimi nasıl Instagram’da kaydırırken bulurum, birkaç mesaja yanıt veririm ve ilk başta ne yaptığımı tamamen unuturum. Sonunda sonunda telefonumu koyduğumda, birkaç saniye süreceğini bilinen bir şeyde zamanımın iyi bir kısmını israf etmişimdir.

O yüzden akıllı gözlüklerin telefonumun bir uzmanı gibi davranmasını isterim. Bir bildrimi hızlıca göz atayım, ona yanıt vermenin değerli olup olmadığını belirleyeyim ve ne yapıyorsam oraya geri döneyim. Daha da iyisi, mesajlara yanıt verme, bildirimleri kapatma ve yaklaşılan takvim hatırlatmalarını kontrol etme işlemlerini telefonuma hiç uzanamadan yapmama izin verin.

Elbette, hangi bildirimlerin gözlüklerime ulaşacağını tamamen kontrol etmek isterim. Yapmam gereken son şey, dikkat dağılmasını sağlayan bir kaynağı başka biriyle değiştirmek; özellikle de bu dikkat dağlıştırma doğrudan gözlerimin önünde oturuyorsa.

Açık kulaklı ses daha fazla dikkate layıktır

Bazen sadece müzik dinlemek isterim

Şirketler bizi akıllı gözlüklerin kameralar, ekranlar ve giderek daha güçlü AI asistanlarına ihtiyacı olduğunda ikna etmek isteseler de, bazen gerçekten yapmak istediğim şey, kulağıma başka bir kulaklık takmadan müzik dinlemek.

O yüzden Meta’nın yakın zamanda başlattığı Ray-Ban Meta Audio gözlüklerini özellikle ilginç buldum. Şirketin diğer akıllı gözlüklerinin aksine, bunlar kameraları ve ekranları tamamen bir kenara bırakıp bunun yerine açık kulaklı sese odaklanıyor. Müzik dinleyebilir, podcast’lerden haberdar olabilir ve yine de etrafında neler olduğunu farkında olurken aramaları cevaplayabilirsin.

Bunun özellikle yürüyüşteyken, evde bir işlerle uğraşırken ya da sadece saatlerce kulaklık takmak istemediğimde kullanışlı olabileceğini görebiliyorum. Konuşmacılar zaten giyeceğim bir şeye yerleştirildiği için, etrafında taşıyacağın ya da şarj etmeyi unutmaman gereken daha az bir aksesuar var.

Elbette açık kulaklı ses mükemmel değil. Ses sızıntısı bir endişe kaynağıdır, özellikle sessiz ortamlarda ve müziğe dalmak istediğimde uygun kulaklığın yerine geçmesini beklemem.

QR kodlarını tarama

Her özellik devrimci olmak zorunda değil

Bu, bazı akıllı gözlük üreticilerinin zaten denelediği bir şey ama bunun her alanda standart bir özellik haline gelmesini görmek isterim. QR kodları bugünlerde neredeyse her yerde; restoran menülerinden ödeme terminallerine, Wi-Fi ağlarından etkinlik afişlerine kadar. Yine de onlardan biriyle karşılaştığım her seferinde telefonumu çıkarmam, kamerayı açmam ve kodu taramam gerekiyor.

Ray-Ban Meta gözlükleri örneğin zaten bir sesli komut kullanarak QR kodlarını tarayabilir ve karşılık gelen bağlantıyı telefonunda açabilir. Ama üreticilerin işi bir adım ileri götürmesini isterim. Bir QR koduna bakmayı, hızlı bir hareketle taramayı tetiklemeyi ve bağlantıyı açma, sonra için kaydetme ya da ilgili başka bir eylem yapma seçeneğini seçmeyi hayal et.

Aynı işlevselliğin kartvizitlere ve gün içinde karşılaştığım diğer bilgilere de genişletilmesini isterim. Gözlüklerim nesneleri tanıyıp baktığım şey hakkında sorulara cevap verebiliyorsa, kesinlikle birinin iletişim bilgilerini kaydedebilir ve her şeyi telefonuma elle yazmamı gerektirmemeli.

Akıllı gözlükleri her zamanki gibi distopik bulmuş olmama rağmen, onların günlük hayatımızın vazgeçilmez bir parçası olma potansiyeline kesinlikle tanıyorum. Aslında, nihayetinde akıllı saatler ve kablosuz kulaklıklar kadar yaygın hale gelebileceklerini düşünüyorum. Ancak sanırım oraya ulaşmanın yolu, her fütüristik özelliği hayal edebileceğimiz kadar bir gözlüğe sıkıştırmamak.