Ana sayfa→Oyun & Dijital Eğlence
Oyun & Dijital Eğlence

Big Walk’ı oluşturmak için gerçekte neler yapıldı?.

Big Walk , karantina gerçekliğinden bir kaçış olarak başladı. House House ekibi ( Untitled Goose Game ), o dönemde evlerinden çıkamadıkları bir dönemde…

User Avatar
Ahmet AvcıEditör
8 dk okuma
Big Walk’ı oluşturmak için gerçekte neler yapıldı?

Big Walk, karantina gerçekliğinden bir kaçış olarak başladı. House House ekibi (Untitled Goose Game), o dönemde evlerinden çıkamadıkları bir dönemde evlerinden çıkmaya ihtiyaç duyuyordu. Bu yüzden sohbet etmek için yeni bir yol yarattılar. Bu yol, yeni bir oyun deneyimine dönüştü. Sonrasında ise kendilerine ait bir adaya, çok oyunculu işbirlikçi deneyimi temelden yeniden düşünebilecekleri ve sorgulayabilecekleri bir oyun alanına dönüştü. Big Walk küçük bir proje olarak başladı, ardından giderek büyüdü.

Bu ayın başlarında House House ekibi küçük bir skandalın ortasında buldu kendini: Big Walk‘ın SSS bölümüne ekledikleri bir açıklamada belirttiği gibi, oyunu geliştirmek için kullandıkları Unity motorundaki bir aydınlatma fiziği sorununun çözümünün bulunamadığı bir dönem yaşanmıştı (veya bir Unity mühendisinin onlara söylediği gibi: “İstediğimiz şey mümkün değil.”) Ekibin, vizyonlarını hayata geçirmek için kodun harfi harfine çözülmesini sağlamak amacıyla bir LLM sohbet robotuna başvurması gerekti.

19 Kasım’da Indie Game Festival jürisinin etkili üyelerinden oluşan bir grup, bu yılki ödüllerde yapay zekâ (gen-AI) araçlarını kullanan hiçbir oyuna oy vermeyeceklerini belirten bir açıklama yayınladı. Bu durum, kodun sanatı, LLM kullanımının ne ölçüde yapay zekâ ifşası gerektirdiği, etik bilinçli oyuncuların “yapay zekâ kullanımı” kavramını nasıl yorumlaması gerektiği ve teknolojinin gerçekten harika bir oyun yaratmak isteyen geliştiriciler için yarattığı yeni karmaşık alan etrafında derhal bir tartışma fırtınasına yol açtı. Bir hafta boyunca bu konuyu derinlemesine düşündükten sonra kesin olarak bildiğim tek şey şu: Big Walk gerçekten harika bir oyun ve onu yaratmak için inanılmaz bir sanatsal çaba harcanmış.

SayarBilgi sitesini Google’da tercih edilen kaynak olarak seç

Bu tartışmadan birkaç hafta önce gerçekleştirdiğim bir görüşmede, House House’un kurucu ortağı ve Big Walk‘ın baş tasarımcılarından Jake Strasser; yakınlık tabanlı sesli sohbetin oyunu nasıl şekillendirdiğini, işbirliğinin neden bazen sürtüşmeye ihtiyaç duyduğunu ve ekibinin oyuncuların kurduğu gerçek bağlardan ne öğrendiğini anlattı. Eğer Big Walk‘ı bitiş çizgisine bir sayısal hesaplama sohbet robotu taşıdıysa bile, House House’daki beş kişilik ekibin bu yolculuğun sonuna kadar tüm gücüyle koştuğunu söyleyebilirim.

Polygon: Harika bir çok oyunculu oyunu ne yapar? Bu bakış açısı Big Walk‘ı nasıl şekillendirdi?

Jake Strasser: Bence Big Walk‘ı yapmaya başladığımızda aradığımız şey, gerçekten paylaşılan bir deneyim sunan bir çok oyunculu oyundu. Birçok oyunun oyuncuları bir araya getirdiğini, ancak aslında paralel oynadıklarını fark ettik. Herkes kendi yolunda ilerliyor veya kendi işini yapıyor ve birlikte olmanın oyun deneyimi için pek de önemli olmadığı bir yapı vardı. Big Walk‘ta ise her şeyin paylaşılan olmasını istedik.

Big Walk, House House’un üzerine gitmeye ve risk almaya hazır olduğu bir oyuna nasıl dönüştü?

Diğer oyunlarımızı yaparken hissettiğim şeye benzer bir duygu yaşadım; her şey sanki bir şeye doğru yuvarlanıyormuş gibiydi.

Big Walk‘ı yapmaya başladığımızda, sonuçta ortaya çıkan oyundan çok daha küçük bir şey yaptığımızı düşünüyorduk; neredeyse daha sonra yapmayı planladığımız daha büyük bir projenin bazı teknik yönlerini test edecek küçük bir oyun gibi. Ağ bağlantısı öğrenmek istiyorduk. Çok oyunculu bir oyunun temel yapı taşlarını anlamak istiyorduk.

Ancak yakınlık tabanlı sesli sohbetin başlangıç noktasının ve bir mekanı gerçekten paylaşıyormuş gibi hissetmenin yarattığı duyguların o kadar özel olduğunu fark ettik ki, bu deneyimi keşfetmeye devam etmek istedik. Oyunu COVID karantinası sırasında yapmaya başladık ve hepsimiz kendi evlerimizdeyken fiziksel olarak bir araya gelemediğimiz için bir araya gelebileceğimiz bir mekana ihtiyacımız vardı ve bunu istiyorduk. Zorunluluktan, birlikte vakit geçirebileceğimiz bu mekanı yaratmaya başladık ve gerçek bir sihir hissettik.

Sonra House House’un beşinci üyesi olan Kalonica [Quigley]’i ekibe aldık ve ona bu adayı gezdirdik. O zamanlar nihai hâlinden çok daha küçüktü; sadece bir sürü ağaç, birkaç kaya ve belki de kırmızı gözlem kulesinin ilk versiyonu olan bir adaydı. Dev bir yüzen küre ve belki de sadece birkaç ilkel şekil vardı. Ama onu gezdirirken birlikte keşfetmenin harika bir deneyim olduğunu fark ettik. Sosyal ve eğlenceliydi, sanki arkadaşlarınızla vakit geçiriyormuş gibiydi.

Sonra bunu ofisimizi paylaştığımız stüdyodaki iki kişiyle tekrar denedik, ancak o sihir yoktu. Tasarıma ihtiyacımız olduğunu anladık. Bu sihri ortaya çıkarmak için bir video oyunu yapmamız gerekiyordu. Kalonica ile yaptığımız şeyi tekrarlamaya çalıştığımızı, ama aynı hissi vermediğini fark ettik. Deneyimin etrafında daha fazla yapı kurmamız gerekiyordu ve zorluklar da o zaman başladı. Oyunun kendisinin, bizim özel bulduğumuz unsurlara yönlendirmesi ve bunlarla oynamak için fırsatlar sunması amacıyla bu yapıyı geliştirmeye başladık.

İlk başlarda hangi zorluk oyunun sizin için tam oturmasını sağladı?

Benim için ilk kez gerçekten etkileyici olan şey, oyunun çok erken aşamalarında eklediğimiz yapay bir deneyimdi: müzik çalabileceğiniz devasa bir sinema ekranı yerleştirdik. Oyunda birlikte medya paylaşma hissi, bunun devasa bir festival ses sistemi gibi duyulması, gece-gündüz döngüsü ve doğada olma hissi, hayatımızdaki festival deneyimlerini ve benzer anları hatırlatması… İşte bu, sihrin ilk gerçek kıvılcımlarından biriydi.

Asıl zorluk ve bulmaca tasarımı açısından ise Big Walk‘ta bir “zorluğun” ne olduğunu anlamamız biraz zaman aldı. İlk zorluk “gauntlet” olarak adlandırdığımız bir şeydi: Bir kişinin içinden geçmesi gereken bir dizi kapı vardı ve diğer oyuncuların kapıları açmak için düğmelere basması gerekiyordu. Bir tüpün içinde bağırıp duruyor, bir sonraki doğru düğmeye basılması için bekliyordunuz ki ilerleyip sondaki ödülü alabilesiniz. Bu, sihrin ne olduğunu anladığımız şeyin tam tersiydi, ama sanırım o yöne doğru ilerliyorduk.

Adada deneyler yaparken neyin eğlenceli olmadığını anladınız?

İnsanların tek başına yapabileceği bazı zorluklar vardı; teknik olarak muhtemelen hâlâ öyleler, ancak bazı oyuncuların tek başına gitme eğiliminde olduğunu fark ettik. Çok erken bir oyun testinde, o gauntlet hâlâ oyundayken, Tom adında bir arkadaşımız gruptan ayrılıp tek başına bir şeyler yapmaya başladı.

Bir de Pomodoro zamanlayıcısını bir topdan fırlatan ve gidip onu almanız gereken “fielding” zorluğu vardı. O bunu tek başına yaptı, ödülü gizlice aldı ve geri getirdi. Kimseye bir şey söylemedi.

O zamanlar oyun testlerini yaparken hepimiz oyunda “hayalet” modundaydık ve duvarların içinden geçebiliyorduk; resmen duvardaki sinekler gibi insanları izliyorduk. Uçup durarak Tom’un tek başına gidip bunu yaptığını ve geri döndüğünü gördük. Kendi kendine eğleniyor gibiydi, ama grup açısından bu bizim için eğlenceli sayılmazdı.

Hatta ödülü başkasına ihtiyaç duymadan anıta saklayabilmesi bile bir sorundu. Big Walk‘ın tasarımının bir parçası olarak, bu nesneleri yerleştirmek için iki kişi gerekiyor: Birinin kapağı açmak için düğmeye basması, diğerinin ise nesneyi içine yerleştirmesi gerekiyor. Bu yüzden bizim için eğlenceli olan şeyi, yani bir tür birlikteliği ve işbirliğini zorunlu kılmak daha anlamlıydı.

Dünyanın çizgi filmvari görünümüyle gerçekçi fizik ve aydınlatmayı nasıl dengelediniz? Big Walk‘ın nasıl hissettirmesi gerekiyordu?

Bence Goose Game‘i yaparken öğrendiğimiz veya sonradan anladığımız bir şey şuydu: Oyunculara tanıdık gelen unsurlar sunmak ve oyunun sıradan insanların anlayabileceği bir dünyada var olmasını sağlamak, herkesin sezgisel olarak anladığı bir dizi kuralın zaten yerinde olmasını sağlıyor.

Temel Bulgular ve Genel Değerlendirme

Big Walk‘ın sonu hakkında spoiler’lar aşağıda yer alıyor

Big Walk‘ın tüm unsurlarının bir araya geldiği bir zorluk veya an var mı? Bu an, başlangıçtaki fikrinizin dönüştüğü şeyi en iyi temsil ediyor mu?

Big Walk, arkadaşlarınızla birlikte olmayı konu alan bir oyun ve sizi sürekli birlikte hareket etmeye zorlayan, hatta neredeyse sürtüşmelere yol açabilecek bir yapısı var. Oyuncuların daha kolay yapabilmeleri gerektiğini düşündükleri veya başka oyunlarda daha rahat başarabilecekleri şeyler mevcut. Örneğin, bir eşyayı sırt çantanızdan çıkarmak için başkasının çantayı sizin için takması, eşyayı içine koyması ve istediğinizde tekrar çıkarması gerekiyor. Yani diğer insanlara ihtiyacınız var.

Bu oyun tamamen iletişim kurmayı ve birlikte olmayı paylaşıyor. Ancak bunun bir parçası da sizi ara sıra ayırıp yalnız kalmak zorunda bırakması; umuyoruz ki bu durum, arkadaşlarınızla yeniden bir araya geldiğinizde deneyimi daha da özel kılıyor. Yalnız kaldığınız için birlikteliği daha keskin bir şekilde hissediyorsunuz.

Oyunu oynadığınız süre boyunca hem oyunu oynamak için gerekli becerileri geliştiriyorsunuz hem de kendi grup içi iletişiminizi güçlendiriyorsunuz. Birlikte oynamak için ortak bir dil oluşturuyor, birbirinizi ve insanlarla vakit geçirirken yaptığınız şeyleri daha iyi anlıyorsunuz.

Yani Big Walk‘ın büyük bir bölümünü oynadıktan sonra sona ulaşıyorsunuz. Orada siyah bir küreyle herkesin sesini alıp sizi anonimleştiriyoruz. Birdenbire, öğrendiğiniz tüm becerileri, önceden hazırlıklı olmadığınız yeni bir durumda kullanmak zorunda kalıyorsunuz. Ama insanlar yine de bir çözüm buluyor.

Vizyonumuzun bir parçası da oyunculara tüm bunları kendi başlarına geliştirmeleri için geniş bir alan sunmak. Bunu şimdi neredeyse ebeveynlik gibi düşünüyorum. Oyunculara şeyleri nasıl yapacaklarına dair net bir çerçeve sunmanız, becerilerini geliştirmelerine yardımcı olmanız ve onlara güven vermeniz gerekiyor. Bir noktada ise onları dünyaya itip kendi başlarına çözmelerine izin vermeniz şart.

Bence oyunun sonu tam da bu yönde büyük bir itiş: Grup olarak aniden ortada bırakılıyor ve normalde sahip olduğunuz araçlar olmadan her şeyi kendi başınıza çözmek zorunda kalıyorsunuz. Ve insanlar her zaman bu duruma uyum sağlıyor. Bunun büyük bir kısmı Nico [Disseldorp] ve Stuart [Gillespie-Cook]’un bu zorlukları harika bir şekilde tasarlamasından ve oyuncuların etrafında nasıl şekillendirdiklerinden kaynaklanıyor. Bu süreci doğru türde bir sihir hissi verecek şekilde ayarlamak ve oyuncuların tam da yeterince çaresiz bırakılıp yine de birlikte çözebilecekleri bir dengeye ulaşmak için çok sayıda deneme ve yoğun çalışma gerekti.

Bu bölüm bittiğinde, herkes yeniden konuşabildiğinde ve uzun süre sessiz ve anonim kalmışken aniden tekrar konuşma fırsatı bulduğunda, bence tüm oyun bir nevi mikrokozmos haline geliyor.

Sizce Big Walk, devasa bir rekabetçi çok oyunculu oyun, tipik bir arkadaş odaklı “friend-slop” oyunu veya tek kişilik bir geliştirici eseri gibi görünmediği için bir sanat eseri olarak hafife alınabilir mi? Oyunun ölçeği pek sezgisel değil.

Bence Big Walk bir anlamda hafife alınabilir. Oyunu oynamamış olanlar neyle karşılaşacaklarını tam olarak bilemeyebilirler. Ancak oynayan ve zaman ayırıp oyunu kendi şartlarıyla bir nebze olsun deneyimleyen herkesin harika bir deneyim yaşadığını düşünüyorum. Biz bu oyunu çok seviyoruz ve oynamaktan büyük keyif alıyoruz.

İçerik kilitleme işlemini yaptıktan sonra oyunu oynamadık; yani muhtemelen lansmandan bir veya iki ay önce son kez oynadık. Aradan epey zaman geçti. Ama beşimiz de oyunu baştan sona birlikte oynadık ve yüzde 100 tamamladık. Bu, hem çok güzel bir deneyimdi hem de oyunu uğurlamak ve duygusal olarak tamamlanmış hissetmek için harika bir yoldu.

Bence oyunu oynayanlar da onu aynı şekilde gerçekten çok seviyor. Bir yaratıcı olarak bundan daha iyi bir duygu olamaz: Bir şey yaratıyorsunuz ve insanların onu anlamasını umuyorsunuz. Anladığım kadarıyla, çok sayıda insan Big Walk‘ı tam da umduğumuz şekilde anlıyor. Ve oyundan aldıkları şeyin hayatlarına derin bir şekilde fayda sağlıyor olması bile mümkün. Bunu söylemek çılgınca geliyor ama aynı zamanda insanı mütevazı hissettiren ve çok güzel bir düşünce.

Polygon’un Wishlister bültenine abone olun

Eninde sonunda oynamayı seveceğiniz oyunlar için haftalık bir rehber. Satın alma zorunluluğu yok,
bağlanma gereği yok — sadece daha sonra oynamak için kaydetme imkanı.

Ücretsiz. İstediğiniz zaman abonelikten çıkabilirsiniz.

What really went into making Big Walk
What really went into making Big Walk
İlginizi Çekebilir: Microsoft Flight Simulator 2024’e Yepynek Uçak Renkleri Geldi →
Kaynak: Polygon ↗Kaynak yazarı: Matt Patches
💬 SayarBilgi Topluluğu

Bu Gelişmeyi Toplulukta Değerlendirin

Haber hakkındaki düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi ve teknik sorularınızı topluluk üyeleriyle anlık olarak tartışın.

Topluluk Canlı Akışı →
💬 Topluluk Masası & Tartışma

Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.

Foruma Katıl & Yanıtla ➔
Forumda sor / tartış
TOPLULUĞUN SESİ

Söz sizde.

1 yorum

Deneyiminizi, sorularınızı ve katkılarınızı paylaşın. E-posta adresiniz yayımlanmaz.

Sohbete katıl

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Yorumunuz yayımlanmadan önce onay bekleyebilir.

BİR SONRAKİ OKUMA

Merak etmeye devam

Tümünü gör ↗

Neyi merak ediyorsun?

En az 3 karakter yazın.

Keşfet