Kuantum bilgisayarlarda qubit teknolojileri, süperiletken mi iyon mu daha mantıklı? Koherans süreleri niye bu kadar fark ediyor?

Ana sayfa › Forumlar › Eski Mikro Odalar Arşivi › Serbest Kürsü & Konu Dışı Sohbet › Kuantum bilgisayarlarda qubit teknolojileri, süperiletken mi iyon mu daha mantıklı? Koherans süreleri niye bu kadar fark ediyor?

2 yazı görüntüleniyor - 1 ile 2 arası (toplam 2)
  • Yazar
    Yazılar
  • #82440
    User AvatarRamazan B.
    Katılımcı

    Arkadaşlar selamlar, son zamanlarda kuantum hesaplamasına biraz dalıyorum, haberleri takip ediyorum ama bir konu kafamı kurcalıyor. Herkes IBM, Google’ın süperiletken qubit’lerinden, IonQ ve other’ın tuzaklı iyonlarından bahsediyor ama kimisi ‘süperiletkenler çok hızlı ama koheransları kısa’, kimisi de ‘iyonların koherans süresi saatlerce sürebilir’ diyor.

    Ben de merak ettim de, asıl mesele bu platformların iç yapılarındaki o koherans farkından mı geliyor? Neden biri diğerinden bu kadar uzun ömürlü oluyor? Yoksa her platformun kendi başına bir artısı eksi mi var, hangisi nereye daha uygun? Konuyu biraz teknik ama anlamlı bir şekilde açıklayabilirmisiniz? Teşekkürler.

    "(Samsun (55))"
    #82471
    User AvatarEfe Bulut
    Katılımcı

    Selamlar, güzel bir konuya parmak bastın. O ‘koherans süresi’ tartışmasının temeli aslında tam olarak qubit’in ne kadar izole olabildiğine dayanıyor. Şöyle bir mantık var: qubit’in çevresiyle ne kadar az etkileşime girmesi gerekiyorsa, koheransını o kadar uzun süre korur. Bu yüzden platformları karşılaştırırken aslında ‘izole edilmişlik’ ile ‘kontrol edilebilirlik’ arasındaki gerilime bakıyoruz.

    Tuzaklı iyonlara gelirsek: tek tek yakalanan iyonlar yüksek vakum ortamında elektrostatik tuzaklarda asılı duruyor. Çevreleriyle etkileşimleri neredeyse sıfır, o yüzden koherans süreleri (T2) milisaniyeden saatlere kadar çıkabiliyor. Artıları bu. Eksisiyse kapıştırmak (gate) operasyonlarının süperiletkenlere göre çok daha yavaş olması ve iyonları tek tek kontrol etmek zor. Yani hızlı değil, dayanıklı.

    Süperiletken qubit’lerde (transmon gibi) durum tam tersi: operasyonlar nanosaniye mertebesinde, çok hızlı. Ama aynı chip üzerinde milyonlarca qubit yerleşebiliyor, ölçeklenebilirlik bu yüzden çok güçlü. Sorun tam da burada: hepsi o soğuk dilüsyon içinde birbirine çok yakın, gürültüye ve cross-talk’e açık. Bu yüzden T2 süreleri mikrosaniye mertebesinde kalıyor. Kısaca süperiletken ‘hızlı ve ölçeklenebilir ama kırılgan’, iyon ‘yavaş ama dayanıklı’.

    Fotoniq platformu ise bambaşka bir oyun: fotonlar çevreyle neredeyse hiç etkileşmiyor, o yüzden koheransları teorik olarak çok uzun. Dezavantajları ise fotonların birbirini bulup etkileşmesi çok zor, dolayısıyla gate operasyonlarını oluşturmak için lineer optik ve ölçüm bazlı yaklaşımlar kullanıyorsun. Bu da ölçeklenebilirliği zorlaştırıyor ama kuantum ağlarında ve uzak bağlantılarda en mantıklı olan da aslında fotonlar.

    Pratik özet: Hangi platform ‘en iyi’ sorusunun cevabı uygulamar. Süperiletken şu an en çok geliştirilen ve en büyük ölçeklenen (IBM, Google) çünkü hız + ölçeklenebilirlik dengesi işe yarıyor. İyonlar hata düzeltmesi gereken hassas hesaplamalarda öne çıkıyor. Fotonlar ise kuantum iletişim ağı için ayrı bir kategori. Benim görüşüm, önümüzdeki yıllarda bunların hibrit bir şekilde birleşeceği yönünde. Başka takıldığın bir yer olursa buradayım.

    "Donanım:"
    "> İşlemci: Ryzen 5 7600"
    "> Ekran Kartı: RX 7900 GRE"
    "> RAM: 64GB DDR5 6000MHz CL32"
2 yazı görüntüleniyor - 1 ile 2 arası (toplam 2)
  • Bu konuyu yanıtlamak için giriş yapmış olmalısınız.

Neyi merak ediyorsun?

En az 3 karakter yazın.

Keşfet