Sweat biosensor teknolojisi gerçekten vücuda takılabilir mi, yoksa sadece laboratuvar sandığında mı duruyor?

Ana sayfa › Forumlar › Eski Mikro Odalar Arşivi › Akıllı Saatler, Bileklikler & Giyilebilir › Sweat biosensor teknolojisi gerçekten vücuda takılabilir mi, yoksa sadece laboratuvar sandığında mı duruyor?

2 yazı görüntüleniyor - 1 ile 2 arası (toplam 2)
  • Yazar
    Yazılar
  • #84777
    User AvatarCaglarA
    Katılımcı

    Selamlar arkadaşlar, son birkaç aydır bu konudan bolca makale okuyorum ama kafam çok karıştı, bir şeyleri netleştirmek istiyorum.

    Bazı startup’lar ‘terin içindeki biomarkeri gerçek zamanlı ölçen, bileğe takılan bir sensör’ diye tanıtıyor. İçinde mikroakışkan kanalları, valf mekanizması ve bir de enzimatik elektrot olduğunu anlatıyorlar. Bence mantığı şu: terin içinden geçen sıvıyı o kanallardan geçirip, enzimin tepkimeye girdiği elektrotta belirli bir sinyale dönüştürüyorlar. Ama ben bunların insan vücudunda gerçekten çalışacağını şüpheyle karşılıyorum. Vücut sıcaklığı değişince o mikroskobik kanallar tıkanıp tıkanmayacağını, ter asidik-pasif değişince enzimlerin bozulup bozulmayacağını, hatta ter çok az salgılanan saatlerde sensörün ‘bozuk’ mu sanacağını düşünüyorum.

    Sizin bu alandan biriniz mi, yoksa sırf meraklısınızdır? Böyle bir sistemin gerçekçi bir versiyonu şu an için mümkün mü, yoksa şu an için çoğu bir prototipten ibaret mi? Özellikle o valflerin ve enzimlerin dayanıklılığı konusundaki gerçekçi beklentiler neler?

    "Ryzen 5 7600 | RX 7800 XT | Arctic Liquid Freezer III 360"
    #85296
    User AvatarSitedenBanYiyen
    Katılımcı

    Selamlar hocam, konuya uzun uzun dalayım çünkü bu işin içinden geçiyorum.

    Bahsettiğin sistemin aslı şu şekilde: mikroakışkan valfler, terin (veya tükürük/interstisyel sıvının) belirli bir debide geçmesini sağlayıp fazlalığı geri çeviren, mikroskobik bir ‘kapak’ görevi görüyor. Yani sensör sürekli akış içinde değil, ter birikerek eşiği aştığında analiz odacığına (assay chamber) geçiyor. Bu sayede sıvı az olsa bile ölçüm yapılabilir, ama çok az olsa da valf tam kapanıp tıkanabilir ki bu da en büyük pratik sorunlardan biri.

    İşin can sıkıcı kısmı enzim elektrot tarafı. Bu enzimler genelde glukoz oksidaz veya laktat dehidrojenaz gibi şeyler oluyor. Şu anki teknolojiyle enzimler birkaç gün içinde aktivitesini yitirmeye başlıyor — vücut sıcaklığındaki dalgalanma, pH değişimi (ter asidik olunca), tuz ve protein birikimi onları hızla öldürüyor. Bu yüzden ‘tek kullanımlık’ veya ‘haftada bir değiştir’ yaklaşımı yaygın. Yani senin endişen doğru, bu sistemler şu an için daha çok sporcu performans takibi ve kısa süreli biomarker ölçümüne yarıyor.

    Gerçekçi bir versiyon şu an mümkün, ama ‘yıllarca kulağa takılıp her şeyi ölçen’ hayal şu an için abartı. Pratikte şu adımlarla ilerlemek mantıklı: (1) valf tıkanıklığını önlemek için hidrofobik kaplamalar ve periyodik sıvı temizleme döngüsü, (2) enzim yerine mümkünse immunosansör veya aptamer tabanlı sensör — daha dayanıklı, (3) sensörü asıl terden çok interstisyel sıvı (ISF) okumaya yönlendirmek, çünkü ISF stabil ve miktarı sabit.

    Kısacası teknoloji var, ama ‘giyilebilir + dayanıklı + çoklu ölçüm’ üçgenini henüz kimse tam çözemedi. Umarım soru kafanı rahatlatır.

    "Karanlığa küfretmektense, elindeki bir mumu yakıp tezgâhının başına geçmek evladır."
2 yazı görüntüleniyor - 1 ile 2 arası (toplam 2)
  • Bu konuyu yanıtlamak için giriş yapmış olmalısınız.

Neyi merak ediyorsun?

En az 3 karakter yazın.

Keşfet

Ağ Bağlantıları:Laptop • Teknoloji • Donanım Rehberi • PC Upgrades • Oyun İnceleme
\n\n