İş hayatında görünmez yük: Süreintsiz çalışma ayrıcalığının ardındaki eşitsizlik.

Orta gün içinde okuldan gelen çağrı, çocuğun hastalığını işaret eder. Bu durumda toplantıdan ayrılmanız, öğleden sonranızı iptal etmeniz ve ertesi güne dair planlarınızı yeniden düzenlemeniz gerekir. Onderzoeken, bu durumun bir baba ile karşılaştığında farklı yansımaları olduğunu gösteriyor: Babaya geldiğinde bu bir çocuk bakımı sorunu olarak görülürken, anneye geldiğinde annenin kendisinin çocuk bakımı sorunu haline gelebileceği vurgulanıyor.

Fast Company sitesinde yayımlanan habere göre, bu ayrım işleyen ebeveynler hakkında yaptığımız tartışmalarda yeterince konuşmadığımız bir gerçeği açıklıyor. Eşitsizlik, sadece daha fazla çamazır yapan, akşam yemeğini pişiren veya aile için randevu alan ebeveynle sınırlı değil. Aynı zamanda hangi ebeveynin kesintisiz çalışma süresine sahip olduğu ve Aile yaşamı bu süreintsiliği bozduğunda neler olduğuda içeriyor.

Genellikle işleyen ebeveynler arasındaki haksızlığı saatler üzerinden değerlendiriyoruz. Bir ebeveyn diğerinden kaç saat geçiriyor? Avond yemeğini en çok kim yapıyor? Ödevde kime yardım ediliyor? Çocukların ortodontist randevularına kimi götürüyor? Ancak gözden kaçırılan önemli bir boyut da kesintisiz şekilde çalışmaya ayırabileceğimiz sürenin miktarı.

Üç saatlik çalışma, üç saatlik odaklanmaktan farklıdır. Çoğu zaman gün içinde dikkat gerektiren bir aile meselesi oluyor: Velileri toplantısı planlamak, daha büyük kramponlar sipariş etmek, doğum günü hediyesi almak veya izin belgesini doldurmak. Çocukların döküntüsünün büyük bir şey olup olmadığı ya da ertesi günün yarısını pediatriciste geçirecek mi olduğumuzdan şüphe etmek… Şimdi o çeyrek raporuna geri dönün.

Sorun gerçekten işten alınan dakikaların sayısı değil; Kesintiye uğrayan projelerdir. Küçük parçalara bölünen zor görev, yol ortasında terk etmeniz gereken iyi fikir ya da sabaha kadar bitmesi gereken ama artık çocuklar uyuduktan sonra tamamlamanız gereken proje. Evet, her şeyi zamanında yapabilir ve işinizde başarılı olabilirsiniz. Ancak başkalarının düşünmek zorunda kalmayabileceği bir kesintiye rağmen çalışmak zorunda kaldınız.

Bunlardan hiçbiri tek başına fazla ağır görünmüyor; o da aslında nokta. Yine de kümelenerek gününüzün bir bölümünü alabiliyorlar. İşte bu yüzden Eve Rodsky’in Fair Play kitabını sevdim. Argümanı kadınların daha fazla ev işi yaptığından ziyade, aile yaşamının ne kadarının farkında olma, öngörme, planlama ve hatırlamaya dayandığıydı.

Bir çalışmada, küçük çocuklu 322 anne üzerinde yaygın ev sorumlulukları soruldu. Araştırmacılar kimin görevi yaptığını değil, aynı zamanda bunun yapılmasını sağlamanın görünmez işini yapanın kim olduğunu anlamak istedi. Anneler planlamanın ve düzenlemenin yaklaşık %73’ünü ve asıl uygulamanın %64’ünü üstlendi. Yani eşiniz oğlanızı dişçiye götürebilir, ancak siz sigortanızı kabul eden bir diçyi bulur, randevuyu aile takvimine ekler ve eşinizin zamanında yola çıkmasına hatırlatırsınız.