Neden Zükk’ün Guinness’i içerken yaptığı o yüzü izleyemedik?.

Mark Zuckerberg bir gün Guinness’ten yudum aldı ve internet bunu fark etti.

Özellikle, Meta kurucusunun The Cheeky Pint adlı bir podcastteki görünümüyle ilgili bir kırık—sunucu (ve Stripe kurucusu) John Collison ile bir bira eşliğinde teknoloji konuşmanın yer aldığı bu programda—İrlanda koyu birasının kendisine verdiği, oldukça coşkusuz yüz ifadesini yakaladı. Bir gözlemci ifade ettiği gibi, tıpkı dişçide “kazara florür içeren küçük kaşığın ağzına kaçırmış” gibi görünüyor.

Eğlenceli. Ama mesele ne? Zuckerberg, Guinness’in herkes için olmadığı gerçeğini keşfeden ilk kişi değil. Neden Guinness Grimasi bir viral aşağılamadönüşümü?

Büyük ihtimalle, çünkü biliyorsunuz, o Mark Zuckerberg. Abartı derecede zengin ve güçlü; günlük hayatın çoğu sıradan sürtünmenin dışında, etkili biçimde izole edilmiş bir figür. Milyarder eşleri gibi, kendi kontrol ettiği alanlarda (konaklar, yatlar, özel uçaklar) ya da görünümünün özenle koreografilendiği yerlerde (kongre dinlemeleri, ürün tanıtımları, bu nedir ki) yaşıyor; diğer insanlar ise onun kariyerinin çeşitli dönemleri hakkında spekülasyon yapan filmler üretiyor. Kurumsal evrenin ustasının, tanımadığı bir içecek karşısında grimsemesi gibi insanî bir şey yapmasını görmek . . . tuhaf.

Ve bir bakıma bu nadir olaylar, özgünlük için belki de sıradanlık için bir ölçü taşıyor. Son benzeri yüksek profilli örnek, McDonald’s CEO’su Chris Kempczinski’nin zincirin o zamanlar yeni olan Big Arch burgerine tedbirle ısırmasıymış. Yine internet bunu fark etti ve Kempczinski’yi fast food yemeyen biri olarak yargıladı. Burger King ve Wendy’s de bunu fark etti; üst düzey yöneticilerinin açgözlüburger ısırımlarını içeren videolar sunarak tüketimin fiziksel eylemini bir marka itibarı performansına dönüştürdü.

Bu anlar her zaman şaşkın uzaylıların yaptıkları gibi okunmaz. Elon Musk, sürpriz olmayan biçimde, kendi The Cheeky Pint görünümünde üç bira boşaltarak ve ünlü şekilde Joe Rogan’ın podcastinde kalın bir sigara içerek bu türde kendine has aşırılık gösterimleriyle izini bıraktı. NVIDIA başkanı Jensen Huang ise halka açık yemek anlarını erişilebilirlik ve kültürel merak sinyallerine dönüştürdü: Pekin sokak noodle’ları ve Kore tavuğu yediği, ayrıca Tokyo’da fasulye mantarı dağıttığı kaydedildi. Yeme yolculuklarına adanmış bir site var.

Ama çoğu milyarder için böyle bir gözetim, daha çok uyum sağlamayı gerektiriyor. Normalliği sergilemek seçim sürecinin bir parçası olan siyasetçiler, halkın tüketimi becerilerini erken öğrenir: toprağın tuzu gibi bir coşkuyla bir bira kaldırmak; ama çatal ile pizza yemek ya da ilçe şenliğinde herhangi bir şey yapmak gibi gaflerden kaçınarak. CEO’ların ise aksine, kalabalıkla kaynaşmaları gerekmiyor.