Orijinal Oyunlar Bu Kadar İyi Ölçeklendirilirken Remaster İçin Ödeme Yapmaya Son Verdim.

Son birkaç haftada, N64, PS2 ve 2010 öncesi PC döneminin en büyük sürümlerinden bazılarını yeniden keşfetme alışkanlığı edindim; özellikle benim için, muhtemelen benden birçok benzeri için mükemmel bir oyun deneyiminin ne demek olduğunu tanımlayan oyunlar. Çoğu kendi zamanlarının ürünüydü ve modern donanım üzerinde çalıştırmak, genellikle, üretildikleri donanım üzerinde görünmez kalan çeşitli “optimizasyon”ların izlerini ve ipuçlarını ortaya çıkarmaya meyilli.

Araya

XDA

ekleyin Google

Tercihli Kaynak olarak ekleyin

Google Discover‘da takip edin

Bu oyunları koruma çabasının (ve muhtemelen nostalji çekini nakite çevirmenin) içinde, geliştiriciler Steam, Xbox ve PlayStation Store gibi pazar yerlerinde erişilebilir kılmak için “yeniden düzenlemeler” geliştirir; ancak sorun, bunu yaparken çoğu zaman orijinalleri ilk başta bu kadar güzel yapan şeyleri değiştirivermeleri.

Buna her zaman istisnalar olacaktır, ancak son on yıldan üç sürüm, orijinalin hafif ölçeklendirilmiş hâlinin işi daha iyi hallettiği için bir yeniden düzenlemeye uzanmayı düşündüğümde beni duraklattı. İşte, sizi de yeniden düzenlemeler konusunda kuşakıcı hale getirebilecek üç örnek.

Konami’nin HD Koleksiyonu, Silent Hill 3’ü kendi mizahının konusuna dönüştürdü

Korkutucu olan şey, oyun dünyasının “yeniden hayal edilmesi”ydi

Silent Hill 3, geri dönmek için bahane aradığım PS2 döneminin oyunlarından biri ve sahip olduğum her bilgisayara PCSX2 öykünücüsünü kurmamdan biri. Aynı zamanda, Xbox Store’da çoğu zaman indirimde bulunabilen, Xbox Series X’iniz için hazır ve optimize edilmiş Konami’nin HD Koleksiyonu’nu oynamak için kendime hiç ihtiyaç duymamamdan biri.

Oynamamanın nedenleri oldukça uzun, ancak orijinal oyunların hayranlarından birine sorsanız, nedenlerin oldukça benzer olacağından eminim. Oyun ortamının o ürpertici atmosferini neyin verdiği üzerine iyi düşünürseniz, muhtemelen karakteristik sis, ilk üç nedenden birinin listesinde olur. Ayarın ve atmosferin ayrılmaz bir parçasıydı ve aynı zamanda HD Koleksiyonu’nun tamamen berbatlaştırdığı şeylerden de biriydi. Hatta sisin Silent Hill‘e, Master Chief’in Halo‘a ve arabaların Forza‘ya ne olduğunu söylediğimden bile giderim.

Portun geri kalanının da kendi sorunları vardı: yeniden kaydedilmiş seslendirme ile orijinal ekibin zaten düzelttiği hataların yeniden sokulması. Bu sorunların tümü, oyunları yeniden keşfetmenin en iyi yolunun muhtemelen rafın üzerindeki eski PS2 diskini alıp en son PCSX2 sürümünü çekmek ve gerisini öykünücüye bırakmak olabileceğini söylüyor.

Rockstar’ın Definitive Edition’ı, büyüdüğüm San Andreas’ı küçülttü

Bu Grove Street bir ev değil, ama en azından Rockstar’dan önceydi…

GTA San Andreas bana açık dünyanın nasıl hissettirmesi gerektiğini öğreten oyundu. Oyunla geçirdiğim son gerçek zaman, sızdırılmış DLSS 5 sürümünü test ederken Definitive Edition üzerinden oldu ve onun hakkında olumlu yazdım. Orada söylemediğim şey, çünkü fark etmem için başka bir hafta oynamam gerekiyordu, DLSS 5’in Rockstar’ın Definitive Edition’ı ile göndermesi gereken işi yaptığını.

Sadece nöral katman render’ı kapatırsam, altında oturan yeniden düzenlemenin bir izlenimini görürdüm; bu da 2021’de bir Rockstar oyununun aldığı en kötü tepkilerden biriyle yayımlandı. Karakter modelleri komik, eğer grotesk değilse, kötü oranlanmış ve orijinallerin karikatürü görünüyordu.

Orijinal ile Rockstar, içinize sinebileceğiniz bir dünya kurdun ve bu dünyanın en belirleyici yönlerinden biri radyoydu. Eğer bana inanmıyorsanız, YouTube’da Tom Petty’nin Runnin’ Down a Dream‘ini ziyaret edebilir ve “GTA San Andreas beni buraya getirdi” diyen en az dört üst yorumu bulabilirsiniz.

Bu nedenle, affedilemez sorunlardan biri de oyunun eksik içeriğe sahip olmasıydı. Los Santos’tan San Fierro’ya sürüş, sıcak bir takipte polisten kaçış ya da sadece kırsalda keyifli bir dolaşma olsun, şarkıların çoğu oyundaki belirli anları tanımlıyordu. Yaklaşık 16 lisanslı parça orijinal oyundan remaster’a geçemedi. Bu, DLSS 5 katmanımın çözebileceği bir şey değil.

Bu da beni sorgulattı. San Andreas’a bir nostalji yolculuğu arayan biri için Definitive Edition bunun için en iyi yolu sunuyor mu? Bahsettiğim tüm yönler göz önüne alındığında, kesinlikle tam deneyimi sunmuyor. Tam deneyimi sunan sürüm ise, tam olarak remaster piyasaya çıktığı hafta Rockstar’ın Steam’den kaldırdığı sürüm.

Capcom’un Resident Evil 3’ü, orijinalin kılavuzlu bir turu

Çoğunun yeniden yapılmadığı bir remaster gerçekten ne kadar remaster’dır?

Yeniden yapılmayan master’lara ulaşamayan sevilen içerik konusuna gelince, Resident Evil 3 Remake sohbetten çıkarılamaz bir konu. Oyunun en belirgin ve görsel açıdan en önemli yönlerinden birini etkilemesini görmek acı veriyor ve RE3’ün durumu bunu acı verici kadar net gösteriyor. Saint Michael’ın Saat Kulesi oynanabilir bir konum olarak kesildi, Raccoon Park hiçbir içerik olmayan kısa bir bağlayıcı alana indirildi, Dead Factory ile Grave Digger boss’u ise tamamen yoktu.

Bunun hayranlar ne kadar kötü karşılandığını anlamak isterseniz, YouTube’da “Resident Evil 3 Remake” araması yapmak ve ilk birkaç sonucun, kesilen içeriği geri getiren bir mod kurulumu için yol göstericilerle gelmesini izlemek yeterli. Elbette içerigi geri almanın bir yolu bu, ancak modlama eğiliminiz yoksa, 1999 yapımının GOG yeniden yayını, Raccoon Şehri’ni ilk hayal edildiği şekilde deneyimlemenin oldukça pürüzsüz bir yolunu sunuyor.

Upscaling orijinali saygıyla karşılar; remaster’lar nadiren öyle yapar

Oyunu, modern oyuncuların beklediği görsel işçilikle buluşturmak için optimize etmek ile modern izleyicilere ve oyun alışkanlıklarına uygun şekilde tamamen söküp yeniden kurmak arasında ince bir denge var. Açıkçası, bu yaklaşımlardan biri oyunu farklı bir ürüne dönüştürürken, diğeri sadece orijinal vizyonu güçlendiriyor. Geliştiriciler bu farkı öğrenene kadar, ben orijinal diske uzanmaktan mutluluk duyuyorum.