Sürtünmenin Değeri: Uber’den Yemek Teslimine, Yaşamın Bütün Unsurlarına

“Bir düğmeye dokun, bir araç çağır.”

Erken dönemlerde Uber’da bu cümleyi adeta bir mantra gibi tekrarlıyorduk. Obsesif bir şekilde takip ettiğimiz her metrik, işte o cümlenin hizmetindeydi: iptal oranları, iki dakikalık tahmini varış süreleri, yapılan isteklerin tamamlanan yolculuklara oranı. Promosyonlu günlerde, düğmeye dokunduğunuzda kediler bile gelebilirdi. Bu, bir sihir numarası gibiydi ve tüm sihir numaralarında olduğu gibi, perde arkasında büyük miktarda gösterişsiz iş gücü bulunuyordu: mühendisler, şoförler, operasyonel ekipler, hepsi aracın gelmesini sağlıyordu.

Eğer birkaç dakika içinde bir araç çağırabiliyorsak, neden akşam yemeğini de getiremeyelim? Uber Eats’in kurucu ekibine katıldım ve yıllarca restoran ortaklarına bu sihrin ne gerektirdiğini anlatmaya çalıştım. Toplama sürelerine karşı takıntılıydık. Patates kızartmalarının 10 dakika içinde bir torbaya konması gerekiyordu, aksi takdirde tüm süreç bozuluyordu. Uyarı sistemleri, teslimat süresi ve bir şoförün ” verimli ” olması için saatte kaç toplama ve bırakma işleminin yapılması gerektiği konusunda da büyük bir titizlik gösteriyorduk; bu, kabaca asgari ücretin biraz üzerinde bir gelir elde etmesi anlamına geliyordu.

Ekiplerim teslimat sürelerinin sekiz dakika geciktiğinde strese girdiğinde, onlara şunu hatırlatırdım:

Arkadaşlar, biz sadece hamburger teslim ediyoruz.

Evet, ama öyle hissetmiyordu.

Aynı zamanda sürtünmeyi ortadan kaldıran bir dünya inşa ediyorduk, ancak o odadaki kimse bunu söylemezdi. Bu, iPhone, ucuz veri, cebinizdeki coğrafi konum bilgisi gibi birçok unsurun bir araya gelmesiyle mümkün olan bir şeydi; ilk kez, bir cam yüzeye dokunarak neredeyse her şeyi çağırabilmek mümkündü: bir araç, bir hamburger, hatta bir randevu bile.

Bu çok fazla iş gerektiriyordu ve sürekli olarak yapılması gereken bir şeydi.

Bir arkadaşım, kendime çok yük bindirdiğimi düşünerek bana biraz uzaklaşmam gerektiğini söyledi. “Uzaklara gitmelisin,” dedi.