World of Warcraft: Forever için questing eklentisi kullanmamaya çok memnunum.

World of Warcraft: Forever’un görevleri bir anlamda can sıkıcı—bunu, erken 2000’lerin arkaik ve önceden çözülmüş görev tasarımına borçlu (ki bu, kendinden önceki MMO’lara kıyasla hâlâ oldukça pratik). Ancak kısmen bilinçli bir tercih de.

O dönemde, haritanın yarısına kadar koşup dağın yarısındaki birine (ya da ileride değineceğim örnekte, bir adadaki dövüş çukurunda) konuşmak zorunda kalmak, sizi dünyaya çıkarıyor, onu keşfediyordunuz; ilk başta yeni görev merkezleri açıyor ya da size yeni uçuş rotaları ve yerleşim yerleri gösteriyordu.

Zamanla bu tasarım, pratikliğe kurban giderek rafa kaldırıldı. Katı biçimde daha üstün bir XP kaynağı olmayan bir şey için uğraşmak, “boşa zaman harcamak” olarak görüldü. Ve bir dereceye kadar, bunu anlıyorum. Verimlilikten endişe ediyorsanız, beş dakika koşmak size bir yük gibi gelebilir.

Ayrıca WoW, her zaman insanların çözmek için acele ettiği bir oyun oldu ve bence bu gerçekten harika—bulmaca çözmek eğlenceli. Hızlı tamamlamaya çalışan oyuncuların arkasından alkışlayan, optimizasyona hayran kalan bir türüm. İnsanlar zekâlı ve azimli; zararı zorlayacak benzersiz ve yenilikçi yollar bulacaklar.

Ama tanrı, benim onların sözünü dinlemiyor olmaktan ne kadar memnunum.

Görev yardımcı eklentiler, Forever’ın çıkışından beri tartışma konusu—kısmen bazıları ücretli hizmet olduğu için—ve meta-dramaya yorum yapmayacağım, ancak deneyimsel açıdan bakınca bunlardan kaçınmanın benim için doğru bir tercih olduğunu söyleyebilirim.

Bu, basitçe savrulup durduğum anlamına gelmiyor. Günlüğüme düşen görevlere bakıp onlardan geçmenin en verimli yolunu bulmaya çalıştım ve yaklaşık 52 saat oynadıktan sonra (bu sayıyı yalnızca bu oyunu işimin bir parçası olarak oynadığım için yakaladım) saygın düzeyde bir 32. seviyeye ulaştım.

Ayrıca tamamen vejetaryen de değilim. Bazı eski okul pescetaryenleri gibi, oyun içi görev haritasının modernleştirilmiş işaretleyicisini kullanıyorum—ancak bunların vanilla sürümde de vardı demem gerekir. Sadece artık arayüzün bir parçası.

Ama küçük şeyler için de can sıkmaya başlamadım. Bir görev zincirini, Darkshire boyunca geri koşmamı gerektiren bir sırada yaptım mı? Yaptım. Bir zindan görevini kaçırdım mı? Tamam, fark etmez. Ya sonra geri dönerim ya da o görevi hiç yapmam. İrade özgürlüğüm ve bir “görevi bırak” düğümüm var.

Ve daha da önemlisi, zaman zaman bu verimlilikten tatil alıp çok uzaklarda bir şeyler yapmaya gidiyorum. Örneğin, ittifak karakterimi güneydeki Barrens’deki o lanet olasz Razorfen Kraul’a kadar gönderen “Fire Hardened Mail” savaşçı görev zinciri.

(Görsel kaynağı: Blizzard)

Oradayken, bana Thousand Needles’in biraz içinde bir görev olduğunu söyleyen inanılmaz sakin bir arkadaş grubuyla tanıştım ve birlikte asansöre binip indik, bir kitap aldık, biraz sohbettek, cenderelerden kaçtık ve sonra—yani, yaklaşık 40 dakika sonra—sonunda zindana girdik; burada da eldeki seçeneklerin az olması ve aklı başında herkesin bu yolu yürümeyeceğini bilmesi üzerine, Fury olarak tüm zindanı ben kapladım.

Başka bir savaşçı görev zinciri—bu kez zorunlu—sizi Theramore’dan başlayıp Ratchet’in sahilinde bir adaya kadar yürümenizi istiyor. Ve işte her şeyin sonsuzluğu burada devreye girdi; o el emeğiyle hazırlanmış, bölgeye özgü hava etkileri ve aydınlatma hileleri bende derin bir huzur duygusu uyandırdı.

Theramore’dan plaja doğru koşarken sağanak yağmur yağıyordu. Adalarında bir sürü murloc’tan kaçtım, yolda birkaç maden yatağı topladım ve fırtınalı, dalgalı denizlerden yüzerek Barrens’in sahiline ulaştım. Oraya vardığımda ise gün batımıydı ve yağmur oldukça azalmıştı, bu yüzden güneş denize değerken tam o suların içinden Fray Island’a doğru koştum.

Veyahut, bu sefer aslında neredeyse en verimli rotayı ben aldım—ama zorunlu bir sınıf görevi olan bu görev zinciri, tüm duruşlarınızı edinmek için, aslında patikadan outta olan diğer görevlerde de birçoğunun yankılanmasıyla eşleşen bir sürü böyle deneyime sahip.

Asıl Fray görev zinciri hiçbir şeyi özel değil. Kağıt üzerinde, sadece “belirli bir noktada durup birkaç serseriyi döverek duruşunuzu kazanmanız” gereken bir şey. Ama o tüm o saçmalığı yapmam gerektiği için unutulmaz oldu. Benzer şekilde, ateşte sertleştirilmiş hauberkim oldukça güzel bir mavi, ama onu elde etmek için uzun ve yorucu göreve çıkmanın nesnel olarak zamanıma değmedi. Yine de yine de harika bir macera yaşadım.

Bu bana şunu düşündürdü: WoW’da son sefer ne zaman bir macera yaşadım? Bir görev değil, bir delve değil, bir mevsim izi değil, ama gerçekten dürüstçe bir macera? Üstelik başka bir yere kullanabileceğim çok fazla zaman alan, başka oyuncularla konuşmamı gerektiren, en uzak bir yere en iyi nasıl ulaşılacağı hakkında düşünmemi gerektiren, benim seçtiğim bir macera?

Bazı oyuncular için bu tüm yolculuk bir okla ya da ‘sıradaki bunu yap’ istemiyle değiştiriliyor. Ve ben böyle bir şekilde oyunun keyfini çıkaramayacağınızı söylemiyorum. Bazıları için verimlilik bir spor ve toplu oyun oynayabilirler. Ama evet kendi kişisel keyfim için doğru hamleyi yaptım ve görev yapma konusunda biraz solgun hissediyorsanız, aynı şeyi yapmak için fişi çekmenizi öneririm.

En iyi MMO’lar: En büyük
En iyi strateji oyunları: Sayısal hesaplama
En iyi açık dünya oyunları: Sınırsız keşif
En iyi hayatta kalma oyunları: Canlı üretken aşk
En iyi korku oyunları: Savaş ya da kaç