Sağlık sektöründe “çürüme” sorunu: Hasta iyileşince kazanan değil, tekrar hastalanınca kârlı olan sistem.

Kristina Saffran, 10 yaşında anoreksiya tanısı aldı. Következő yıllarda kendisi ve ailesi, çoğunlukla hastanın ne kadar süre yatasta kaldığına odaklanan, iyileşip iyileşmediğine değil bir sağlık sisteminden geçtin. Lise birinci sınıfını kurumlar arasında gidip gelerek, 45 perc olvasáslık terapi seanslarını sayarak geçirdi; faturalar geldi, talepler işlendi, kutucuklar işaretlendi ama anoreksiya sürdü.

Onca yıl sonra şimdi yeme bozukluğu tedavi programı kuran ve yöneten bir girişimci olarak, gençlik deneyiminin geleneksel sağlık işletmeciliğinin tam bir örneği olduğunu görüyor. Geleneksel sağlıkta gelir hacme bağlı: Seans başına geçen süre daha fazla gelir demek; ne kadar çok randevu planlanırsa o kadar fatura kesilebilir; biri tedaviye ne kadar uzun kalır ve ne kadar tekrar hastalanırsa, kurum o kadar kârlı olur.

Saffran’a göre bu modelde çalışan herhangi bir tüketici teknolojisi veya donanım girişimi kısa sürede çöker. Bir oto tamircisine saat başı ücret talep eden, hala bozulan arabayı evine gönderen ve araba tekrar arızalandığında onu geri çekmek için yeniden ücret alan bir işletmeye benziyor.

Sorunun anahtarı sektör uyumunda. Hizmet başına ücret (fee-for-service) modelleri ziyaret hacmini ödüllendirir ve genellikle parçalı, dönemselsel bakımı sonuçlar. Oysa değere dayalı çıktı (value-based outcome) modelleri, geri ödemeyi doğrudan klinik ve finansal çıktılara bağlar. Saffran’a göre maliyet ve talebin yükseldiği bir sağlık sistemini korumak istiyorsak, teşvikleri gerçek, ölçülebilir sonuçlara doğru hizalamamız gerekiyor.

Gerçek dünya sonuçlarına dayalı ücretlendirme, yöneticilere tüm taraflar için olumlu sonuçlar veren daha iyi ürünler inşa etme esnekliği verir. Sağlıkta bu; hastaları, ailelerini, sağlık kuruluşlarını ve sigorta şirketlerini kapsar.

Saffran, kendi deneyiminden örnek veriyor: Equip’i kurarken, haftada bir terapinin karmaşık bir yeme bozukluğunu gidermek için yeterli olmadığını biliyorlardı ancak geleneksel hizmet başına ücret sistemi başka hiçbir şeyi fatura etmek neredeyse imkânsızdı. İleri görüşlü sigorta şirketleriyle işbirliği yaparak değere dayalı ödeme yapıları geliştiren ekip, ailelerin ihtiyaç duyduğu tedavi modelini tasarladı: Doktorlar, diyetisyenler, terapistler ve koçlardan oluşan bir ekibin sanal ortamda hizmet vermesi. Bu yaklaşım, hastaların günlük rutinlerini bozmadan veya “yaşamaya değer bir hayat” kurmalarını engellemeden, ihtiyaç oldukları anda doğru bakım dozunu sağlıyor.

Ancak işin püf noktası, sağlık sektörünün tarihsel olarak “iyi”nin ne demek olduğunu konusunda bir uzlaşı eksik olması. Kaliteyi tanımlamak özellikle yeme bozukluklarında zor: İyileşme kan testi veya kemik iyileşmesi kadar basit değil. Alan, şiddet eşiklerini belirlemek için EDE-Q ve PARDI-AR araçlarını kullanıyor ancak ikisi de “iyileşmek”in ne demek olduğunu açıklamıyor. Ayrıca uzun vadeli bir bakış gerektiriyor; bu da çoğu sigorta şirketinin 12 ile 24 aylı bütçe döngülerinde çalıştığı bir sektörle çatışabilir.

Saffran’ın 10 yaşında durumu, hayati belirtilerinin kararlılaşması için yeterince yatasta kalmak anlamına geliyordu. Ancak tedavi döngüleri boyunca öğrendiği kadarıyla bu, iyileşmesine yol açmadı.

Ulusal ruh sağlığı krizini çözmek için, iyi yapmakla iyi iş yapmanın aynı olduğu bir ekonomik çerçeve gerekiyor. Saffran’a göre geleneksel modeli tabanlı ortaklıklarla değiştirmek, sadece daha verimli şirketler kurmak değil, sağlık sektörünün en büyük vaadini yerine getirmek: Çalışan bir ürün inşa etmek.

Kristina Saffran, Equip’in kurucu ortağı ve CEO‘sudur.