Skyrim’in Başarısının Sırrı: Oyun, Oblivion’un Birikmiş Tecrübesine Dayandırıldı.

Sen nasıl istersen, ama ben YouTube‘un her şeyi bir saatten uzun ve metin sürümü mevcut olmayan bir videoya dönüştürme şeklinin büyük hayranı değilim. CRPG’lerin tarihine dair daha geniş bir bağlama yerleştiren, orijinal Pool of Radiance’a odaklanan yakın zamanda bir video ortaya çıktı ki neredeyse 10 saat uzunluğunda ve benim bunun %10’dan fazlasını izleme ihtimalim neredeyse sıfıra yakın.

Senin için iyi ki biz burada, videoyu metne dönüştürüyoruz; tıpkı The Examined Game’in Skyrim’in baş tasarımcısı Bruce Nesmith ile yaptığı kapsamlı röportajda olduğu gibi. Başarılı bir oyunun nasıl ortaya geldiği sorulduğunda Nesmith, ekibin bir arada tutulmasının önemini vurguladı.

Gerçekten bunu nasıl yapacağa dair bir şablim olsa, dünyadaki en zengin adamlardan biri olurdum. Birçok şey, Oblivion üzerinde çalışan aynı ekibe sahip olmamıza geliyor. Stüdyo gerçekten ciddi biçimde değişmemişti. Bu yüzden, yüksek düzeyde korunan kurumsal bilgiyle baş edebildik; bu da hatalar yapmamızı engelledi ve başarıların üzerine inşa etmemizi sağladı. Bu kesinlikle işin anahtar noktalarından biriydi.

Ayrıca dünyanın dolu olduğundan emin olmaya büyük önem verdik. İçinde en azından görülmesi keyifli bir şey olmayan, ya da en azından yapılması keyifli bir şey olmayan bir yere gittin. Bunlar küçük şeyler olabilir, yolun kenarındaki küçük bir sahne olabilir. Değil, ama görsel hikâye anlatımı muhteşemdi.

Tam bu özgürlük hissine tekrar dönüyorum, ama Skyrim’de bunu Oblivion’a göre hızlandırdık. Çeşitli deneyimler olduğunda dünya zengin hissettirir. Aynı deneyimi defalarca tekrarlamak işe yaramaz. Yani düşman türlerinin bir zenginliğine sahipsin, birçok farklı hazine ve ganimet türüne sahipsin ve dünyadaki her şeyi toplama özgürlüğüne sahipsin.

Ormanlara gittiğinizde orman gibi görünürler. Dağlara baktığınızda dağ gibi görünürler. Buz alanlarına gittiğinizde de buz alanı gibi görünür, böylece çeşitli çevre deneyimleri edinersiniz. Her şehrin kendi karakteri vardı, bu yüzden hepsi oldukça farklı hissettirirdi. Tıpkı yeni bir şeyle karşılaştığınız gibi bir duygu yaşardınız. Karakterlere gelince, hepsi bir kişiliğe sahip gibi görünürdü, böylece insanların kopyala-yapıştır sürümlerini görmek zorunda kalmazdınız.

Karakterler konusunda Nesmith’le aynı fikirde değilim, çünkü akılda kalıcı NPC’ler Skyrim’in zayıf yanlarından biri—hepsi aynı seslerle sınırlı diyaloglarla dolu. Ancak Ubisoft tarzı tekrarlanabilir etkinliklerin olmamasına rağmen Skyrim’in doluluk hissi verdiği doğru. Hiçbir noktada bir kelebek alıp “100 kelebeğin 1’i toplandı” diyen bir bildirim görmezsiniz. Kelebekler orada olur, isterseniz alıp iksir malzemesine dönüştürebilirsiniz. Sonra malzeme toplarken dışarıdasınızdır, bir hırsız ya da ölen bir orc ya da size yan görevi işaret eden bir NPC ile karşılaşırsınız ve yeni bir yolculuğa çıkarsınız. Skyrim’in iyi yaptığı şey tam olarak bu.

Nesmith, böyle bir derinliğin mümkün olduğunu, “ne yaptıklarını bilen ve işe başlar başlamaz işe koyulabilecek insanlara sahip olunarak” sağlandığını söylüyor. “Bir Elder Scrolls oyunu yapmanın ne anlama geldiğini insanlara öğretmek zorunda kalmadınız.” Oblivion ekibinin yarısını oyun çıktığı anda işten çıkarmak yerine, Bethesda onları bir arada tuttu. “Arka arkaya devam oyunu yapan AAA stüdyolarının tarihine bakarsanız, bunun tekrarlandığını görürsünüz,” diyor Nesmith. “Bir dizideki en iyi oyunun sık sık personelin belirli bir yüzdesini koruyabildiğini, bir vizyonu koruyabildiğini görürsünüz.”

Fallout 4 hileleri: Nükleer kodlar
New Vegas konsol komutları: Yığılınmış deste
Oblivion konsol komutları: Kriz kontrolleri
Skyrim konsol komutları: Tamriel’i ayarlayın
Skyrim Anniversary Edition: Neleri içeriyor